Butje

Vanochtend stond de eerste bijeenkomst van de cursus academische schrijfvaardigheid op het programma. Gisteravond rond een uur of twaalf kreeg ik de heldere ingeving nog even de brief door te kijken omdat ik misschien wel iets mee moet nemen. De brief leek onvindbaar. Maar na grondig speurwerk toch bleek de brief wel vindbaar. "Neem ter voorbereiding twee a drie a4tjes zelfgeschreven tekst mee" Paniek alom. Ik schrijf nooit zoiets langs is mijn eerste gedachte.

Wellicht dat er toch iets geschikts te vinden is, nu nog iets schrijven is geen optie. Recent heb ik een tentamen afasiologie a 20 kantjes geschreven. Maar ik heb het in mijn hoofd al naar het mapje ongeschikt verplaatst. Start ondertussen de computer op en scroll door de blogs. Niets is lang genoeg. Weer een ingeving. Ik heb voor het blaadje van Unitas wat geschreven. Als ik het word-document open blijkt het al anderhalf a4tje te zijn. Kijk daar kan ik wat mee. In drievoud uitprinten en meenemen, dat wordt een half uurtje eerder opstaan.

Tijdens de cursus staat het zweet in mijn handen. Wat zouden de andere deelnemers hebben meegenomen. Bij het voorstelrondje wordt er gesproken over masterscripties, essays en papers. De naam van de cursus deed natuurlijk al zoiets vermoeden. Ik vertel dat ik een zelfgeschreven stuk heb meegenomen zonder academisch tintje. Lachend als een boer met kiespijn voel ik me het butje van het HBO. Iedereen kijkt me wat vragend aan. De docent zegt dat het voor deze keer geen probleem is. Maar dat ik de volgende keer wel iets moet schrijven met een theoretische achtergrond waarin duidelijk structuur aan te brengen is. Ik knik ja en amen. De volgende keer zal ik ze eens laten zien wat ik kan!

Do you know Flo?

Sinds dik een jaar lees ik de dagelijkse stripjes van Flo. Flo is in het echte leven Floor en tekent stripjes over alledaagse situaties waarin hij terecht komt. De naam van mijn blog is afgeleid van de titel van zijn eerste bundel stripjes. Omdat ik met mijn dagelijkse beslommeringen momenteel niet zo veel tijd en energie heb om te schrijven krijgen jullie vandaag een stripje van Flo.

Klik op de strip voor een grotere versie, meer stripjes zijn te vinden op doyouknowflo.nl

Optimist!

r.i.p.

M’n telefoon is dood. Gevallen en niet meer aangegaan. Bij een poging tot aanzetten gaat de trilfunctie nog kort aan, als een laatste levensschok, verder is er geen piepje of lichtje uit te krijgen. Na een dag rouw wordt het tijd om naar de telefoondokter te gaan. Bij het binnenlopen van de winkel word ik direct doorverwezen naar Sjaak, de reparateur. Of mijn telefoon wel eens gevallen is, vraagt hij. In mijn hoofd spelen alle valpartijen van mijn telefoon zich nog eens af. Op het station bij het stuntelen met m’n fiets in de regen, vanuit m’n hoogslaper, bij een poging tot het stoppen van de telefoon in m’n jaszak en ga zo maar door. ‘Ja’ is dan ook mijn antwoord, wat ben ik eerlijk. Ik heb deze telefoon bijna twee jaar, dus dat is niet zo verwonderlijk vind ik zelf. Sjaak gaat kijken of de telefoon nog te repareren valt. Ik sla een kruisje. ‘De accu doet het.’ Yes, dat is een lichtpuntje. Nu mag mijn telefoon aan één van de drie computers van Sjaak. ‘Staan er belangrijke dingen op je telefoon?’ Jaa! Schreeuwen mijn gedachten. M’n telefoon staat vol leuke smsjes, m’n verlanglijstje, to-do-list en telefoonnummers die ik niet wil missen. ‘Nee’ zeg ik ‘geen dingen die van levensbelang zijn.’ Sjaak doet zijn best, maar ook deze laatste poging tot repareren mocht niet baten. Officieel overleden.

Voor de leeuwen

Na tien weken lang een cursus Nederlands ondersteund met Gebaren (NmG) gevolgd te hebben, zou je verwachten dat ik dit op één of andere manier toe zou kunnen passen. Alweer ben ik druk aan het werk in de Brixx. Er komt een slechthorend/doof stel binnen. De vrouw gaat fanatiek op zoek naar het voor haar perfecte tasje. De man wil mij wat vragen. Hij wijst naar zijn riem. "ja zeg ik, we hebben riemen" Ondertussen loop ik al richting de riemen. "Nee" zegt de man, en wijst weer naar zijn eigen riem. "Ja, witte riemen hebben we ook" antwoord ik. Pas 3 misverstanden later begint er een lichtje te branden, de man wil helemaal geen riem, hij wil een gaatje in zijn eigen riem erbij. Ja, dat kan ik voor u doen en nee, dat kost niets. Waarom gebaar ik niets? vraag ik me af. "Één of twee gaatjes?" vraag ik. Terwijl ik de gaatjes in de riem prik, denk ik bij mezelf dat ik dit toch wel iets beter aan had kunnen pakken. Rustig blijven, duidelijk praten zodat de man mijn mond kan zien en gebruik maken van gebaren. Allemaal niet toegepast. Wat zou het gebaar voor tasje zijn? en dat voor riem? Denk ik bij mezelf. De gaatjes zijn klaar, ik geef de riem aan de man en maak het gebaar voor alsjeblieft. Hé hé dat is gelukt, toch nog een gebaar gebruikt. De man glimlacht, en zegt/gebaart top!

alarm!

Het winkelalarm gaat af. Het is net alsof een vrachtwagen achteruit de winkel in rijdt. De schuldige mevrouw staat verbaasd naar het tasje te kijken dat ze in haar handen heeft. 'Rustig maar mevrouw' roep ik naar voren 'hij piept al als u binnen een straal van 2 meter bent met een product'. Dit is de dagelijkse gang van zaken. Een akelig schelle piep, waarbij gehoorbeschadiging oplopen geen uitzondering is. De oorzaak hiervan kan zijn: een product uit een andere winkel, iemand die te dicht in de buurt staat met een tas of gewoon helemaal niets. Dat het winkelalarm afgaat omdat er iets gestolen wordt heb ik in mijn meer dan twee jaar durende carriere als tassenverkoopster nog niet meegemaakt. Dieven zorgen er namelijk wel voor dat ze niet piepen. Ze nemen een schaar mee of een koeltas en dat tasje meepikken is zo gepiept. Als het winkelalarm afgaat, ga ik er dan ook direct vanuit dat het een goudeerlijk persoon betreft. De reacties van mensen op het alarm zijn te verdelen in vier categorieen: nonchalant 'ow goh, was ik dat?', verontschuldigen 'dat was ik, sorry hoor', schrik/verbazing 'help! hij hij piept' of negeren. Vooral deze laatste categorie verbaasd mij dan weer, hoe kun je in vredesnaam bij een piep van 90 dB zonder blikken of blozen naar binnen of naar buiten lopen. Misschien dat deze categorie personen toch verdacht is?

Boemannen

Er wordt mij gevraagd of ik het niet erg vind om nog eventjes te wachten, de collega logopediste is nog bezig met een behandeling. Nee, natuurlijk niet ík heb alle tijd. Sowieso stond ik al veel te vroeg voor de praktijk en na twintig minuten wachten in de kou is wachten in de warmte heerlijk. Rustig kijk ik om me heen in een kleurrijke wachtkamer. Waarom ben ik toch zo rustig? vraag ik me af. Bij een sollicitatie is het de bedoeling om zenuwachtig te zijn. De logopedistes stellen zich aan me voor. Dit gedeelte hadden we kunnen overslaan, de namen kende ik al van de site en zij wisten al wie ik was door de brief, maar het hoort erbij. Er wordt een kopje thee in m'n handen gedrukt en ik mag plaats nemen in de behandelkamer. Ook deze hangt vol met kindertekeningen en vrolijke posters. Twee van de drie logopedistes zijn ondertussen aangeschoven voor hun lunch, de derde komt zo wordt me vertelt. Een minuutje later komt ze binnen stormen. Ze verontschuldigt zich voor het feit dat ik moest wachten en voor het feit dat ze haar stem kwijt is. 'Stress slaat altijd direct op mijn stem'. Nu weet ik waarom ik zo rustig ben, de sollicitatiecommissie bestaat niet uit een stel boemannen die de moeilijkste vragen hebben voorbereid om mij mee te kwellen. Nee, het zijn logopedistes die een leuke stagiaire zoeken.

Wish me luck!

Sleepless

Ik wil heel hard fietsen, lekker alle energie eruit gooien. Ik zit opeens vol briljante ideeën die genoteerd moeten worden. Er is nog zo veel te doen, waarom niet nu? Ik lig wakker en ben opeens weer vol energie. Alle gebeurtenissen van de afgelopen dag flitsen voorbij. Discussies herhalen zich en steeds verzin ik een betere manier om mijn gedachten te formuleren. Ik moet dit opschrijven, denk ik bij mezelf. Nu weet ik hoe alles zit en morgen niet meer. Het is ondertussen half drie en de wekker gaat om kwart over zeven. Toch klaarwakker. Mijn hersenen draaien overuren en mijn lichaam wil meedoen. Waarom strijk ik niet nu dat bloesje, morgen heb ik er geen zin in. Of zal ik dat verslag nog afmaken, nu ik toch inspiratie heb. Oh een blog schrijven dat moet ik doen. Dit is geen writersblock, dit is een writersexplosion. Nu begrijp ik waarom schrijvers vaak nachts aan hun boeken werken. Na weer een blik op de klok geworpen te hebben, dwing ik mezelf te stoppen met denken. Snel typ ik nog een korte aantekening in mijn telefoon, doe mijn ogen dicht en probeer aan niks te denken. Het lukt.

Rommel

Wij (de bewoners van de landstraat) vinden ons huis heel netjes. Het enige wat ons stoort is de schimmel in de douche en de Chinese schoonmaakster waar niet mee te communiceren valt. Allebei niet iets om je druk over te maken. Onze huisbaas maakt zich echter wel druk. Er ligt veel te veel oud papier en er staat een fiets in de gang. Mijn racefiets staat in de gang om mooi te blijven. Buiten is het nat en koud, daar hou ik niet van, en mijn mooi opgepoetste fietsje ook niet. Mijn huisgenootjes vinden het prima, maar mijn huisbaas niet. Dus wordt er bij één van haar inspecties hard op mijn deur geklopt. "Als die fiets daar de volgende keer nog steeds staat, dan zet ik hem buiten" luidt het dreigement. Nou, nou, nou! Mijn mooie fietsje zomaar zonder slot buiten zetten, dat is niet aardig. Natuurlijk wil ik mijn fiets weghalen, maar mag het op een iets minder dwingende manier? Ook over onze voorraad oud papier is ze niet te spreken. "Normaal is het hier zo netjes, maar nu ben ik erg teleurgesteld" is haar uitspraak over onze gang. Ik ga me bijna, maar dan ook bijna schuldig voelen over de vier doosjes oud papier die er staan. O nee toch niet, ik woon namelijk in het netste studentenhuis van Groningen.

Verbouwing

1 oktober was dè dag binnen mijn vriendenkring om een nieuw huis te betrekken. Niet alleen te betrekken, maar ook fiks te verbouwen. Dit betekent dat ook ik de handjes weer eens heb laten wapperen. De afgelopen dagen heb ik besteed in de Hornbach, IKEA en natuurlijk de nieuwe stulpjes van Helen en Amanda. Het uitroeien van klimopplanten die onder dakpannen doorgroeien, het verwijderen van 6 lagen behang of het leggen van een laminaatvloer. Ik draai er mijn hand niet voor om. Dingen die minder aan mij besteed zijn, zijn bijvoorbeeld het waterpas maken van een plafond (huh?) en het omgaan met een decoupeerzaag (iek!). Toch zorgt het voor veel gezelligheid, kopjes koffie, patatjes tussendoor, een verwoeste manicure en niet te vergeten een heerlijke nachtrust.

Haast

Sleutels, geld, telefoon...heb ik alles? Ja, oké wegwezen! Halverwege de gang besef ik dat ik niet alles heb en maak weer rechtsomkeer, het o zo belangrijke boek dat ik vandaag zeker nodig zal hebben moet ook mee. Huppakee in de tas. Nu snel op de fiets, te laat komen is geen optie. Op de fiets denk ik nog eens rustig na over de dingen die ik vandaag nodig heb en ja hoor m'n uitrusting is nog niet compleet. Voicerecorder vergeten, essentieel bij het geven van logopediebehandelingen. Keren dan maar. Als ik het huis binnenstap, kijkt m'n huisgenootje me grijnzend aan. Ze is ondertussen gewend aan mijn 'Ik-kom-nog-drie-keer-terug-voor-ik-echt-weg-ben-ritueel'. Maar het maakt niet uit, ik stap om stipt half 9 het lokaal binnen. Missie geslaagd.

Bloggen

Wow! Het is alweer vier maanden geleden dat ik op mijn blog heb geschreven. Maar nog steeds vragen mensen mij waarom ik niet weer eens begin. Of ze het over een jaar nog zullen vragen, zal ik niet weten, ik ga namelijk weer beginnen. Met frisse moed, minstens drie keer per week. Herriner me daar maar aan over een half jaar.

Ook zonder bloggen raak ik het toetsenbord genoeg aan. Momenteel ben ik druk bezig met de ideale sollicitatiebrief, dit na urenlang zwoegen op het ideale CV. Wie wist dat het zoveel tijd zou kunnen kosten. Maar perfectionisme is niet altijd een slechte eigenschap en m'n CV is een plaatje. Hij kan zo ingelijst aan de muur. Weer verder met de brieven. Terwijl ik de feedback doorneem die ik van geliefden krijg, rijzen er alleen maar meer vragen. Schrijf je opleidingen met een hoofdletter? Moet ik beslist de officiële opmaak aanhouden? Hoe leg ik uit wat blackboard is en een specialisatiestage? Waarom ben ik eigenlijk geschikt? Hoe spring ik eruit tussen de andere brieven? M'n concurentie oftewel studiegnootjes zal ik het niet vragen. Liever wat langer zwoegen en zweten. Op naar de ideale brief.

Anoniem

Opwelling

Ik wil een racefiets. Het heeft alleen maar voordelen om een racefiets te hebben. Lekker bruin worden terwijl ik aan m'n conditie werk en ondertussen de wijde wereld rond Groningen verkennen. Ik ben niet alleen, Jeske en Liesbeth willen ook een racefiets. Chillend zitten we op de bank en dromen over mooi weer en verre fietstochten. We slingeren de computer aan, marktplaats is 'the place to be'. Rondom Groningen vinden we niets voor een schappelijke prijs maar rondom Berlikum wel. De reclame is afgelopen en Hollands got talent begint weer. Prioriteiten stellen, de laptop wordt dichtgeklapt en de fiets even vergeten. De volgende dag wil ik nog liever een racefiets. Zodra ik in het Friese land aankom draai ik het nummer dat bij de advertentie staat. Ik mag langskomen, de man wil alleen weten hoe lang ik ben. 1,75 luidt het antwoord, waarna mij verzekerd wordt dat de fiets veel te groot is voor mijn lengte. Toch wil ik hem bekijken. Zodra ik op de fiets zit zegt de man: 'Oooh je had niet gezegd dat je lange benen had, deze fiets is perfect voor jou!'

Hemelvaart

Politiek spelletje

Tijdens de sollicitatieworkshop ben ik ook weer heel wat wijzer geworden op het gebied van etiquette, kleding en uitstraling.

Het is namelijk zo dat dat het kiezen voor een bepaalde kleur stropdas direct consequenties met zich meebrengt. Een rode das staat voor aanvallend en een blauwe das voor betrouwbaar. Zo droeg Balkenende voor het koninginnedagdrama een rode das, dit omdat er nieuwe plannen gepresenteerd moesten worden. Een paar uur later tijdens een interview voor het nos-journaal draagt hij een blauwe das. Een snelle wisseling van gemoedstoestand, dus ook van das.

Voor Obama is het geven van een hand net iets meer dan alleen een begroeting. Niet alleen de rechterhand wordt uitgestoken. De linkerhand gaat ook vliegensvlug naar voren en wordt op de arm of hand van de andere persoon gelegd. Autoriteit uitstralen dat is belangrijk. Zo kan het zijn dat twee presidenten of presidentskandidaten tegenover elkaar staan en vier handen om elkaar heengeklemd hebben. Glimlachend als een boer met kiespijn zullen ze beide haantje de voorste willen zijn. Probeer dit trucje maar niet uit bij een sollicitatie, het heeft waarschijnlijk alleen een positief effect als je aan de werkgevers kant zit.

Opluchting

Samen met m'n klasgenootje Laura loop ik het lokaal binnen. Het is een vreemd lokaal met vreemde mensen. Dit komt omdat we naar een workshop gaan, een workshop solliciteren. Nu al? Ja, dat zal best van pas komen volgend jaar bij het solliciteren op een stageplek. Nu zitten we bij onbekende communicatiestudenten en zetten onze oren open voor alle tips die we hopen te krijgen. De vrouw is te laat, tja moet je ook niet met een auto door de Groningse binnenstad willen rijden. Vol energie komt ze tien minuten later het lokaal binnenstormen. Ze begint te praten, grapjes te maken en plaatst zichzelf op een denkbeeldig podium. De ophemelingen over haarzelf, haar baan, haar man, kinderen en haar leuke hockeyclub vliegen door de lucht. Ze heeft wel meer dan 400 sollicitatiegesprekken gevoerd met mensen. Jazeker, deze mevrouw is de god of wellicht de grootste tiran die je tegenover je kunt krijgen op sollicitatiegebied. We worden overspoeld met do's en dont's voor je brief, cv en niet totaal onbelangrijk het gesprek. Wel of niet referenties op je cv, benen over of naast elkaar, de effectiefste brief, het googelen van kandidaten en ga zo maar door. Na twee uur duizelt m'n hoofd van de informatie en ben ik eigenlijk alleen maar meer huiverig. Ach één troost, deze mevrouw zal ik in ieder geval niet tegenover me krijgen. Veel succes communicatiestudenten. 

McGurk effect

Een audiovisuele illusie, ook wel het McGurk effect. Bekijk het volgende filmpje en luister goed welke klank je hoort. 

Klik!

Speel nu nogmaals het filmpje af, maar nu met je ogen dicht. Wat je hoort komt niet overeen met wat je ziet. Als je goed luistert wordt er  /baa baa/ gezegd. Doe je je ogen open dan zie je de mondbeweging van /gaa gaa/ (van goal). De hersenen raken in de war en maken een mix van wat je ziet en hoort. Daarom dacht je waarschijnlijk de eerste keer dat er /daa daa/ werd gezegd. 

Op

We beginnen het te voelen. Het komt dichterbij. De 'ver van bed show' is afgelopen. Nu niet alleen te zien op het nieuws, maar ook dichtbij merken we het. De economische crisis heeft huize Landstraat bereikt. 

Het is op, al meer dan een dag. Op het wc-papier-koop-rooster staan genoeg gegadigden die aan de beurt zijn. Maar de portomonnee is leeg en daarmee onze wc-rolhouder ook. Uit alle kastjes komen tissues, zakdoekjes en keukenrollen tevoorschijn om de leegte op te vullen. Hopelijk is iemand in dit huis zo sterk om de economische crisis te overleven en ons uit dit lijden te verlossen wie o wie?

Flexitariër

Mijn hippe collega leest natuurlijk enkel hippe bladen. Daarom ligt de tafel in de winkel bezaaid met bladen zoals de Glamour, Cosmopolitan en de Elle. In mijn pauze zonder eigen leesvoer blader ik rustig door haar blaadjes heen. Ik zwijmel weg bij de mooie kleren, lach om de roddels en verwonder me over de prijzen van een zomerjurkje. Mijn oog valt op een artikel van drie pagina's lang over hoe je een gezonde levensstijl aan kan nemen door minder vlees te eten. Ik begin te lezen en verschillende mensen komen aan het woord. Ze vertellen over hoe hun leven verbeterd is door het eten van weinig of enkel biologisch vlees. De mensen noemen zichzelf flexitariër of parttime veggie. Dat ben ik ook, denk ik bij mezelf. Mooi woord "flexitariër" voor iets wat zo gewoon is. Meer dan de helft van de wereldbevolking heeft niet eens de mogelijkheid om iedere dag vlees te eten. Een wereld vol flexitariërs. Hopelijk genieten ze in Afrika net zo hard van hun flexitariërschap als de dames uit de Glamour. 

Vriendjespolitiek

Anouk is lijsttrekker voor de Hanze studentenbelangen vereniging (HSV). Anouk is ook mijn lieve vriendinnetje. Dus ik stem op haar, en mijn hele klas moet op haar stemmen, eigenlijk de hele logopedieopleiding en als het mee zit de hele school. De eerste dertien mensen van de lijst zijn fanatieke strijders voor beter onderwijs, betere faciliteiten op en rondom de scholen enzovoorts. Daarna staan er nog 30 mensen op de lijst die geen kans zullen maken op een zetel. Toch hebben deze mensen een band met de HSV of ze zijn gevraagd om op de lijst te staan. Hiervoor worden mensen uit besturen van studie en studentenverenigingen gevraagd. Dit is voor de personen die geen idee hebben op wie of wat ze moeten stemmen. Twijfelend staan ze naar de lijst te kijken en zien opeens een bekende naam voorbij komen. Weer een stem erbij! Dus kijk of er een vriendje van je tussen staat of stem op mijn lieve vriendinnetje. Kiest u maar!

Dief

Houd de dief! Mijn potje met bloemen is gestolen. Vier weken lang heeft het naast onze voordeur mogen pronken. Gelukkig is mijn kamer van binnen nog steeds 'tropisch', zoals een bezoeker mij laatst complimenteerde. Vandaag vieren we de vrijheid, ook de vrijheid om mee te nemen wat je wilt? Dat denk ik niet. Toen ik vier weken geleden mijn groene vingers uit de mouwen heb gestoken om dit potje samen te stellen, vreesde ik al voor deze dag. Ik heb overwogen het potje aan een ketting te leggen. Al zal dat de uitdaging tot meenemen alleen maar groter maken. Toch hoop ik dat mijn potje met bloemetjes nu een andere voordeur mag versieren en dat het kado is gegeven aan een lief omaatje. Met deze gedachte moet ik het dan maar even doen met een kale gevel. 

Bulgur

Jarenlang mocht ik bij bij pa en malief genieten van mediterrane gerechten met als basis bulgur. Voor de leek, dit zijn tarwekorreltjes die dezelfde functie in kunnen nemen als rijst of couscous. Dit was in de tijd dat ik nog iedere dag een warme maaltijd voorgeschoteld kreeg en zelf geen stap hoefde te verzetten. Sinds anderhalf jaar is dit veranderd, natuurlijk heb ik toen ik op kamers ging wonen direct bulgur aangeschaft. Na een mislukte poging tot bereiden heb ik dit in een Douwe Egberts bus gedaan en op het keukenkastje gezet. Ook in de weekenden dat ik in Friesland kom is bulgur een zeldzaamheid. Dit omdat zaterdag macaronidag is en er zondag aardappelen gegeten moeten worden. Vandaag heb ik mijn leven drastisch omgegooid en met mijn nieuwe vetpan bulgur gemaakt. Het was lekker!

Gekken

Ik sta rustig op, met een zwaar hoofd van de drankjes van gisteravond settel ik mij met m'n koffie en ontbijt voor de computer. Omdat het konninginnedag is besluit ik toch maar even journaal kijken op nos.nl. Goh wat gebeurt er toch weinig in de wereld denk ik nog bij mezelf. De hoogtepunten zijn de drukte die er gisteravond was met koninginnenacht, in Den haag is het ietwat uit de hand gelopen en vandaag staan er alweer hordes mensen in Apeldoorn. Net als ik het pop-up scherm weg wil klikken blijkt er toch nieuws te zijn. De presentator en verslaggever zijn allebei bedremmeld en proberen verslag te doen van een situatie die ook voor hen nieuw is. Chaos! Er liggen mensen op de grond en een auto tegen een monument. Ik moet aan het werk en klik het journaal weg. Op de fiets gaan mijn gedachten van het ongeluk weer richting de Groningse realiteit. De route richting mijn werk is afgezet. Toch maar erlangs, omfietsen is te vermoeiend. Een man spreekt me toe: "Heb je de bordjes niet gezien? je mag hier niet fietsen meisje" Nee denk ik bij mezelf, die man van het ongeluk mocht daar ook niet rijden. Afzetten helpt niet tegen gekken. 

Oranje

Yoga

Vriendin Catharina is al zo lenig als een spaggethisliertje, gekookt dan. "Het is echt een verbetering voor je leven" zo zegt ze. Vandaag ga ik daarom mee om een proefles yoga te ondergaan. Ter ondersteuning heb ik vriendin Liesbeth meegenomen. 

Stilte is wat ons tegemoetkomt als we de yogazaal binnen lopen, onwennig pakken ook wij een matje en gaan zitten. De andere vrouwen, en een man zitten al klaar in de lotushouding of stretchen hun tenen. Als de instructrice begint te praten en ons allerlei houdingen aan laat nemen, kan ik (als volleerd logopediste) eerst alleen naar haar stem luisteren. Hees, zacht en hoog. Ze kan zo een sbs-spotje inspreken voor na twaalven. Oke aandacht bij de les. "Terwijl je uitademt leg je je bovenlichaam op je bovenbenen" zo klinkt de zwoele stem. Hmm dit lijkt technisch onmogelijk, toch maar een poging doen. "Nu buig je voorover en stel je voor dat je met wasknijpers aan je staartbeen aan de waslijn hangt" Ik stel het me voor. Ondertussen kijk ik naast me, Liesbeth doet flink haar best en ik stel me voor dat we samen aan de waslijn hangen. Achteraf ben ik nog een beetje bedremmeld door alle nieuwe indrukken. Liesbeth is helemaal om: "Ja ze doen dit in Sex and the city ook" Om deze hippe serie na te volgen blijven we in Sex and the city-sferen en gaan we cocktails drinken. Want ja, dat doen ze in Sex and the city ook...

Reisverslag Val Thorens Amanda en Klaske

Alleen voor de die-hard lezer.     

Zaterdag 18 april 

Om 2 uur hebben we afgesproken bij de voor ons welbekende rotonde in Leeuwarden om vanaf daaruit te vertrekken naar Utrecht. Amanda's vriendje Willem en vader Bert brengen ons, wij zitten vol verwachting en een beetje zenuwachtig achterin. Na een gezellige rit die zomaar voorbij ging zijn we aangekomen bij het muziektheater in Utrecht. Van hieruit zou binnen een kwartiertje de bus vertrekken richting Val Thorens, de bestemming van onze reis waarvan we op het laatste moment toch nog even opgezocht hebben waar dat nu eigenlijk ligt. De busreis verliep in het begin wat chaotisch, een overstap, chagrijnige chauffeurs en mensen die dezelfde tas hebben. Ook al duurde het 5 uur om Nederland überhaupt uit te komen, we hadden een mooi plekje in de bus bemachtigd en er waren zoveel stoelen vrij dat Amanda ze die nacht allemaal maar even heeft uitgeprobeerd.   

Zondag 19 april 

Om half 7 werden we door onze jolige buschaufeurs gewekt met “begin de dag met een dansje”, Dit dansje hebben we niet gedaan maar wel verscheen er direct een lach op onze gezichten toen we de gordijnen open deden. Bergen! Ja, ja en op de toppen sneeuw, wauw wat een uitzicht. Nog een klein uurtje genieten van het uitzicht en rustig wakker worden. Daarna werden we de bus uitgebonjourd en begon een lange dag waarbij we veel tijd hebben doorgebracht in de sporthal waar het bagagedepot was, 'ochtends eerst maar even gestart met koffie drinken en het ophalen van de skispullen. De Fransman van de Intersport keek Klaske verbaasd aan: “Ski's only? You don't need shoes?”. Oja die hebben we ook nodig, ach ja beginnersfoutje. Gelukkig was dit geen probleem en zo liepen we vijf minuten later de winkel uit met ski's, stokken en niet te vergeten skischoenen! Direct hebben we skilessen geregeld en de eerste zou dezelfde middag van start gaan om 1 uur. Ondanks ons korte nachtje, waren we zeker in voor een eerste skipoging. Van twee medereizigers kregen we het advies om wel een gogle op te zetten. Als beginnende skiër wil je toch een beetje relaxed over komen dus: “Ja natuurlijk, maar wat is dat eigenlijk?” Dit bleek een skibril te zijn *ping*, in het winkelcentrum hebben we daarom nog maar even een stoere bril voor Amanda gekocht. Om stipt 1 uur verscheen onze skileraar Remmi, een Fransman in het bezit van een dosis humor, een paar Nederlandse woordjes en vooral veel geduld. De eerste les hebben we leren stappen, remmen en heel voorzichtig bochtjes maken. Zelfs de kinderpiste voelt erg steil als je geen controle hebt over je skis. Na de eerste skiles zijn we met een omweg van een kilometer (bergop) weer terug gelopen, het was gelukkig tijd om het appartement op te zoeken. Twee tassen en skispullen de berg opslepen, maar des te voldaner het gevoel toen we ons appartement in kwamen. Vooraf waren de reacties op internet niet al te lovend over de luxe die het appartement moest bieden dus onze verwachtingen lagen niet hoog. Wij waren echter helemaal blij! Alles was schoon, ruim zat voor twee en er is zelfs een bad! Het uitzicht dat we hadden was nog een verrassing omdat het ondertussen mistig en donker was geworden. Na deze lange dag hebben we daarom lekker een pizzaatje de oven ingeschoven en zijn we nog kort naar de welkomstborrel geweest. Dit klinkt nogal officieel maar daar was niets van waar, après ski op en top. Toch leek het ons beter een paar uurtjes slaap mee te pakken en zijn we vroeg naar huis gegaan.   

Maandag 20 april 

Na heerlijk bijgeslapen te hebben werd het tijd om onze gordijnen open te trekken. De kamer was opeens helemaal verlicht en wat een uitzicht! Met de oogjes nog op half zeven en open mond stonden we naar buiten te kijken, dit hadden we niet verwacht! Bergen, pistes en een stukje gezelligheid van het dorp. Dit alles te bewonderen vanuit ons raam. Hierdoor kregen we direct kriebels om onze ski's weer aan te trekken en te oefenen, we zullen de rest van de klas vanmiddag eens laten zien wat we kunnen. Vol goede moed hebben we een paar afdalinkjes gedaan, slechts de kinderpiste en een korte baan lag binnen ons kunnen en ondanks een paar valpartijen (vooral door Klaske) zijn we heelhuids de les ingegaan. Tijdens de les merkten we dat er al een aantal mensen de moed hadden opgegeven, maar ook waren er een aantal nieuwelingen bijgekomen. Al met al een leuke groep enthousiaste Nederlanders die allemaal erg gemotiveerd waren om te leren skiën. De avond ervoor hadden we een aantal skiklasgenoten al beter leren kennen in de kroeg. Zij hoorden bij een groep van 55 studiegenoten die samen ook een weekje in Val Thorens vertoeven. De skiles verliep goed. Remmi heeft ons leren remmen en zijn woorden galmden aan het einde van de dag nog door ons hoofd: “If you cross your skis, you break your legs and you break my heart”. Aan het eind van de les zijn we afgepeigerd weer omhoog geklommen naar het appartement. Hier hebben we lekker gekookt, twee wijntjes gedronken en ons bed opgezocht. De rest van de avonden zijn we nog geplaagd door de jongens dat we zo veel slaap nodig hebben en na twee wijntjes niets meer kunnen.   

Dinsdag 21 april 

Iedere ochtend moet er voor het ontbijt eerst een tochtje naar de bakker gemaakt worden voor vers stokbrood. Omdat we vanwege het budget niet veel boodschappen in huis hebben gehaald en al onze broodjes met roomkaas aten, hebben we besloten vanaf vandaag goed te eten en Nutella in te slaan, jeej! Ook mag er vanaf vandaag suiker in de koffie en hebben we theezakjes aangeschaft. Toch wel fijn om wat in huis te hebben. Ook deze ochtend hebben we geoefend voor de les en tijdens de les ging het skiën super! Skileraar Remmi die op leeftijd is maar toch een patserige Fransman blijft laat zijn trucjes zien. Op één been skiën, achteruit, of in één of andere ingewikkelde houding het kan allemaal. We beginnen de technieken om bochtjes te maken goed onder de knie te krijgen en houden het tempo goed bij. Deze avond wordt het toch echt tijd om goed te après skiën en niet te lafjes! Omdat het de week voor de eindweek is, ook wel Dutchweek genoemd zijn een aantal kroegen dicht. Er wordt in meerdere kroegen verbouwd voor de laatste week. Gelukkig is de Le Monde, de plaatselijke stamkroeg voor Nederlanders, wel de hele week open en dit is bij deze ook onze stamkroeg in Val Thorens geworden. In de kroeg verkondigen wij luid onze ski-skills en vertellen we hoe goed we al bochtjes kunnen maken en dat we zeker de beste van de klas zijn. Omdat er voor de volgende dag geen les op het programma staat, en een aantal jongens wel eens willen zien hoe goed wij dan wel niet kunnen skiën, spreken we af om de volgende dag samen met hen een blauwe piste te nemen. Tuurlijk, geen probleem zeggen we nonchalant. Na nog een paar biertjes en een paar biertjes meer wordt het tijd om weer ons bed in te duiken.   

Woensdag 22 april 

Deze dag hebben we om 11 uur afgesproken om onze belofte die we gisteravond hebben gedaan waar te maken. “Beste van de klas” “Blauwe piste gaat zeker lukken” En nog een aantal hoogdravende uitspraken die we gisteravond uitgesproken hebben. We hebben afgesproken met een aantal jongens van de groep en als we aankomen merken we dat we de enige beginners zijn, maar we houden het hoofd koel. Op het moment dat we naar de eerste skilift skiën gaat het al mis, Klaske sjeest de hele groep voorbij en laat alle technieken varen. Remmen lukt niet, bochtjes maken is ook geen optie dan maar vallen. Maar hoe? Wat is de beste techniek om te vallen? Genoeg tijd om erover na te denken en gelukkig is de sneeuw zacht, Amanda komt niet meer bij van het lachen en de jongens proberen met goed bedoelde opmerkingen de boel weer een beetje op te peppen. Tijd om de berg op te gaan, twee skiliften zorgen ervoor dat de beentjes weer beginnen te trillen, dit is toch wel erg hoog. Maar het uitzicht is prachtig en natuurlijk gaan we dit varkentje even wassen. De afdaling begint goed, als remmen niet lukt gewoon een berg op skiën en dan stop je vanzelf. Op een gegeven moment merken ook de jongens dat ons niveau net iets lager ligt dan dat van hen en besluiten ze even een andere piste te nemen. Wij hebben geen keus en maken de blauwe piste af die alleen maar steiler lijkt te worden. Amanda roetsjt zo naar beneden, bochtje hier, bochtje daar. Klaske heeft het iets moeilijker en na een tijdje ploeteren, vallen en opstaan besluit ze om glijdend naar beneden te gaan. Ski’s en stokken onder de arm en glijden maar, lekker veilig. Net als ze zit klinkt er een stem: “Gaat het goed?” Daar zijn de jongens weer, helaas is door de grond zakken niet mogelijk. In Klaske’s hoofd hebben zich al duizend verschillende beenbreekscènes van Amanda afgespeeld, deze piste kun je niet overleven na drie skilessen. Toch zit Amanda rustig beneden te wachten in de zon terwijl Klaske de piste zittend afmaakt. Na deze overwinning gaan we naar de 360 bar die midden tussen de piste’s staat, heerlijk in een ligstoeltje bijkomen. De rest van de dag besluiten we alleen nog maar ontspannen dingen te doen: Zwembad, sauna, jacuzzi, uit eten en eindigen in onze ‘stamkroeg’.   

Donderdag 23 april 

Onze dag begint ietwat chagrijnig, toch een biertje te veel gehad gister of was het een shotje? In ieder geval na het ontbijt tijd om terug in bed te duiken en er pas voor de skiles uitkomen. De drank lijkt ook onze skikunsten aangetast te hebben en dit in combinatie met de papsneeuw die ontstaan is door de warmere dagen zorgt ervoor dat de les niet echt soepel verloopt. We hebben geen zin om vandaag meer te skiën dan de les. Ook hebben we hier weinig tijd voor, om 5 uur start een barbecue waar we ons voor opgegeven. Deze blijkt iets minder barbecue en iets meer voorgegaard vlees in bakken te zijn met daarbij een droge hamburger van de grill. Toch iets te weinig voor de prijs die we ervoor betaald hebben maar na de barbecue worden we wel uitgenodigd om bij de groep jongens een wijntje te komen drinken. Dit slaan we niet af. De hele week hebben ze ons in geuren en kleuren verteld wat er allemaal wel niet mis is aan hun appartementen, dus dit willen we graag van dichtbij bewonderen. Eenmaal binnen zien wij weinig nadelen en veel dingen die wij niet hebben zoals een barretje, vriezer, spiegel en een schilderij. Het is goed te merken dat we in een jongensgroep beland zijn, alle standaard onderwerpen komen voorbij: auto’s, voetbal, vrouwen, wie het meeste bier kan drinken en alle slechte moppen uit hun repertoire. Voor de vorm even ééntje: “Wist je dat de Joden in de tweede wereld oorlog niet meegevochten hebben? Tja ze waren op kamp.” Toch een gezellige avond en om 9 uur is het tijd om naar de kroeg te gaan, het happy hour staat op het punt te beginnen. Weer een gezellige avond en na de afgelopen ochtend hebben we het goede voornemen om deze avond rustig aan te doen, dit is met veel pijn en moeite gelukt en voor 12 uur liggen we in bed.   

Vrijdag 24 april 

De laatste skidag, vol goede moed de skispullen weer op de schouders en voor de les nog even goed oefenen. De groene piste die we nu helemaal onder de knie hebben voor het maken van wat actiefoto’s en daarna de blauwe piste die we tegenwoordig ook aan kunnen. Voordat de les begint zijn we helemaal los geskied en hebben we zin om op excursie te gaan zoals Remmi het zegt. Na een lange tocht in de skilift staan we verkleumd bovenop de berg. De skiles gaat bij ons helemaal goed en het lukt ons om in de ‘slang’ (rij mensen die naar beneden gaat) te blijven en netjes mee te bochten. Alleen één skiklasgenootje blijft steeds achter en valt keer op keer waardoor de laatste les voor ons vooral uit wachten bestond. Toch een mooie tocht gemaakt en na het bedanken van de skileraar voor de lessen zetten wij onze tocht voort naar de 360bar waar we een welverdiende warme chocolademelk met slagroom drinken. Om ons heen zien we vallende mensen, de sneeuw is echt slechter dan in het begin van de week. Voldaan en zonder gebroken ledematen zitten we uit te rusten. De skispullen brengen we terug, het appartement moet schoongemaakt worden en weer lekker pizza’s uit de oven. Het is onze laatste avond en daarom wordt er deze avond dan ook niet gedacht aan geld of aan hoe laat we de volgende ochtend op moeten staan, dit zorgt voor een gezellige avond.   

Zaterdag 25 april 

Voordat de wekker gaat zijn we allebei zeker al 5 keer wakker geworden, vertrekstress zullen we het maar noemen. Voor tien uur het appartement uit, schoongemaakt en wel. Als we onze sleutels ingeleverd hebben, is het tijd om de volgende uitdaging aan te gaan. Samen met een aantal jongens gaan we de berg af sleeën, en niet zomaar een berg: steil naar beneden, rotsen en ravijn aan de zijkant en niet te vergeten heel veel bochten. Dit zorgde voor een geweldig snelle afdaling met hilarische momenten en een koude kont. Wij hebben gewonnen van de jongens, en zijn wonderbaarlijk gezond beneden gekomen. We hebben besloten er een relaxed dagje van te maken en lunchen lekker op een terras waarna we weer het zwembad en sauna induiken. Helemaal ontspannen zijn we klaar om de bus in te gaan. Op het moment dat we onze borg op willen halen, krijgen we te horen dat er ingebroken is bij de reisorganisatie, er een reisleider in elkaar geslagen is en alle borg gestolen is. De borg zal op onze rekening gestort worden en we kunnen naar de bussen. Tijd om afscheid te nemen van een superleuk dorpje, heerlijke sneeuw, geweldige ervaringen, leuke kroegjes en last but not least de mensen die we hebben leren kennen. Een beetje beteuterd zitten we in de bus. Na een koude maar snelle reis komen we zondagochtend in Utrecht aan en verloopt onze terugreis naar Friesland soepel. Moe maar voldaan zijn we weer thuis. Het was geweldig, geen ongelukken, veel gezellige mensen leren kennen, skiën is super en we gaan zeker weer!

Tandarts

Ooit blij geweest dat je naar de tandarts mag? Ik wel, heel blij zelfs! Zaterdag ga ik op vakantie en ik loop al anderhalve week met kiespijn. De eerste dagen dacht ik dat gaat wel weer over, zal wel door de veranderingen in het weer komen, de tentamendrukte of het doorkomen van mijn verstandskiezen. Genoeg reden om de gevreesde tandarts maar niet te hoeven bellen. Nu dan toch de knoop doorgehakt, vroeg opgestaan want sochtends is het enige moment op de dag dat tandartsassistentes je rustig te woord willen staan en niet ondertussen een fluorbehandeling aan het voorbereiden zijn. Mijn vroege-vogel-actie heeft effect gehad, binnen 20 minuten 4 telefoontjes afgehandeld, met als resultaat een nieuwe tandarts, de zorgverzekering op de hoogte en na drie keer verteld te hebben dat mijn klacht urgent is een felbegeerd plaatsje op de vrijdagochtend bemachtigd. Hoera!

Piep

Soms is het zwaar om logopediste in spe te zijn. Vanavond was er een leuke avond op Unitas georganiseerd, bandjes, een dj, een diner en drinken; en dat allemaal voor het goede doel. Maar oei iets te enthousiast meegezongen, daar gaan de logopedische vaardigheden en zo komt er alleen nog een piepgeluidje uit m'n keel. Lekker rocken voor het podium, springen, dansen, gek doen en oogcontact met de zanger. Toch iets te dicht bij de box gestaan en een piep in m'n oor. Waarom weet ik toch zo goed wat allemaal slecht is voor je stem en oren? Mijn goede voornemen voor de komende tijd is: de logopedische vaardigheden even laten varen en meer genieten! Owja eerst nog tentamen overmorgen, nou ja dan toch maar op bed, vanaf zaterdag ga ik verder met genieten.

Voor wie het beste bandje van vanavond wil horen: http://www.myspace.com/collectiveensembleorchestra

Writersblock

"Schrijf je nog eens wat op je blog?" "Ben je je blog alweer zat? Ik vond het net leuk worden" Een aantal opmerkingen die ik dit weekend heb gehoord. Dus vanwege overslaand succes ga ik weer verder. Tuurlijk wil ik wat op mijn blog schrijven, maar wat? Anderhalve week ging het goed en nu heb ik een writersblock.

Oke ik overdrijf, misschien is het omdat het niet meer nieuw en spannend is of omdat de tentamenweek weer voor de deur staat. Maar ik zal weer proberen om af en toe een leuk stukje te schrijven. Dit zeker niet met tegenzin hoor, ik vind het zeker leuk, alleen iedere dag was iets te optimistisch.

Ondertussen neus ik een beetje rond op wikipedia, ik moet namelijk nogal lachen om mijn eigen writers block maar wat houdt het nu eigenlijk in. "een (tijdelijk) verlies van inspiratie. Men spreekt enkel over writer's block wanneer het werkelijk om een flinke tijdsspanne van niet kunnen schrijven gaat." Gelukkig het kan niet voor mij op gaan, ik heb namelijk net een 15 pagina's tellend verslag opgesteld. Nee, angst voor de witte bladzijde heb ik (nog) niet.

Overkill

I can't get to sleep
I think about the implications
Of diving in too deep
And possibly the complications

Especially at night
I worry over situations
I know will be alright
Perhaps it's just your imagination

Day after day, it reappears
Night after night, my heartbeat shows the fear

Dashboard confessional - Overkill

Om even aan te sluiten bij mijn vorige blog, een bijpassend liedje van mijn eerste favo band Dashboard confessional! Nu ga ik echt slapen ;)

Dromen

Dromen doe ik veel, nu heb ik het niet over dagdromen maar echte dromen. Dat is niet zo raar natuurlijk, wat wel opmerkelijk is, is dat ik de laatste tijd verbazingwekkend veel over het openbaar vervoer droom. 

Ik moet ergens naar toe en stap in de verkeerde trein, er komt een conducteur aan en ik heb niet het goede kaartje voor deze trein. Snel spring ik uit de trein en probeer samen met mijn medereiziger zo snel mogelijk bij de goede trein te komen, maar het station verandert. De perrons verschuiven, voetgangerstunnels verdwijnen en de trein met mijn metgezel rijdt weg...

Ik ben moe en wil naar huis, eigenlijk ben ik al bijna thuis maar ik sta bij een bushalte. Omdat er toch een bus aankomt stap ik er in. Ik hoef maar 1 halte te reizen dan ben ik er, maar de bus stopt niet bij deze halte en rijdt de stad uit, omdat ik op stop heb gedrukt moet ik eruit. Daar sta ik dan in the middle of nowhere...

Twee voorbeelden van mijn woelige nachten. De bus missen, te vroeg vertrekken of juist veel te laat, de verkeerde trein, geen kaartje, de weg kwijt, rennen of me juist niet druk maken en blijven zitten ook al gaat de trein de verkeerde kant op. 

Tijd om eens op droominfo.nl te kijken: Dromen dat je in de verkeerde trein zit geeft aan dat je op het punt staat de verkeerde weg te kiezen om iets te bereiken. Evalueer hetgeen waar je mee bezig bent om de juiste weg te vinden. Als je de bus mist, of in de verkeerde bus stapt, geeft dit aan dat er iets in je leven niet helemaal loos is. Je zou het wat langzamer aan moeten doen en een nieuw plan uitstippelen. Wanneer je droomt dat je bij de bushalte staat, duidt dit erop dat je een nieuwe fase hebt bereikt in je leven. Een droom over een kaartje symboliseert de start van een nieuw avontuur. Je hebt een besluit genomen over de kant die je op wilt, en de doelen die je jezelf hebt gesteld. Het soort kaartje is ook van belang: een kaartje voor de bus of trein staat symbool voor de prijs die je betaalt om vooruit te komen in het leven.

Stof tot nadenken dus, één ding is zeker; Ik ben in ieder geval niet de enige!!

Lentekriebels

De twintig graden is bereikt! De stad Groningen maakt een transformatie door, alle deuren en ramen worden opengegooid, studenten slepen hun inboedel naar buiten of zitten op een terrasje op de Grote markt. En last but not least; de grootste sociale ontmoetingsplek is het Noorderplantsoen.Voor mij werd het vandaag daarom ook tijd om tussen de colleges door de zonnestralen op te zoeken en vooral de gezelligheid. Onwennig worden de broekspijpen omhoog gerold en de vestjes uitgedaan, het is één grote witte benen parade. Welverdiend ontspannen na een drukke week, met een bak chocoladeroomijs en heel veel wegwerplepels. Als de zon begint te zakken en het plantsoen leegstroomt zoek ik ook m'n huisje weer op. O nee een acute schoonmaakaanval. Ik gooi de terrasdeuren open, de dekens naar buiten, bloemen zaaien, pak de berg afwas van de afgelopen week aan en ook de mand was moet er aan geloven. 

Lekker hoor die lentekriebels, maar wel een beetje vermoeiend. 

Lang lontje

Rustig sta ik te wachten voor de pinautomaat. Het is druk omdat één van de drie pinautomaten buiten werking is. Dat maakt niet uit, ik moet toch nog even nadenken over wat ik zo direct moet halen op de markt. Hé ik ben aan de beurt, op het moment dat ik naar voren stap word ik ruw weer naar achteren gedrukt door een mevrouw. Nors zegt ze: "We doen gewoon wie er al het langst staat te wachten hoor". "Ow" antwoord ik verbaasd. Achter mij klinkt een beltoon, de jongen neemt op en begint hard te roepen door de telefoon. Op het moment dat ik dan wel aan de beurt ben weet ik wat de jongen achter mij vandaag gedaan heeft, wat hij nog gaat doen en hoe zijn nieuwe huis eruit ziet. Boeiend. Met een volle portemonnee loop ik weer richting de markt. Zo dat is gelukt denk ik bij mezelf, maar wat ging ik nou kopen?

Von Lilalauri für Klaski

Oft ist glück nur der entschluss glücklich zu sein!

Tijd

Waarom willen mensen overal controle over hebben? Controle over het feit of je savonds om zeven uur met of zonder lampje moet lezen. Dat als je in de winter vroeg moet opstaan niet het gevoel hoeft te hebben dat het midden in de nacht is. Zomertijd en wintertijd noemen we dat, de wereld naar eigen hand zetten.

Ik vraag me af wie dit fenomeen bedacht heeft. Was het een controlfreak of een hardwerkende man die zich irriteerde aan donkere ochtenden in de winter? Misschien een levensgenieterdie ook zomers tot savonds laat wijntjes wil drinken in het avondzonnetje. Ik was het niet, dat is zeker.

Je moet tijd niet ingewikkelder maken dan het is. Die boodschap wil ik ook graag aan vervoersbedrijf Connexxion mee geven. Zij kwamen met het briljante idee om op de dag waarop de zomertijd ingaat ook meteen de dienstregeling even mee te pakken. De helft minder bussen en de bussen die nog wel rijden 5 minuten eerder. Zo veel tijdsverandering op één dag kan ik helaas niet aan.

Regen

Bah wat een vieze week, elke dag regen, motregen, hagel en nog meer regen. Gelukkig heb ik altijd een voorraadje van drie paraplu's in de fietstas zitten. Dit is zeker niet overdreven; op deze manier kan ik ook een vriendinnetje verblijden met een plu en heb ik altijd een reserve bij de hand. Wel zijn die van mij allemaal ‘kneusjes’. Dit zijn de paraplu's uit de Brixx die niet meer het verkopen waard zijn, maar zeker nog wel van dienst kunnen zijn.

Vandaag was ook weer een dag die in het teken stond van maartse buien. Dit betekent op het werk continu dweilen om gebroken ledematen en schaafwonden bij onze lieftallige klanten te voorkomen. Opvallend is, dat er veel zeurende mensen in de winkel komen die het zo erg vinden om met dit weer te moeten winkelen *Tja van wie dat moet?* Maar het grote voordeel is dat de verkoop van paraplu’s tot ongekende hoogtes stijgt omdat iedereen het huis heeft verlaten met het idee dat het lente is.

Sinds een paar weken hebben we iets nieuws in de winkel: een reusachtige hartvormige paraplu. Ik wil geen reclame maken maar hij is erg mooi en stevig. Toch heb ik tot vandaag nog niemand in de winkel gehad die deze paraplu het kopen waard vond. Maar nu heb ik toch een jongen bereid gekregen om hier met zijn vriendin onder te lopen. Terwijl zijn ietwat sceptische vriendin zich nog afvroeg of deze paraplu wel haar vriendjes imago past, verliet hij de winkel met de woorden: “Dat het nog maar lang moge regenen!”

Artikel uit het HanzeMag over onze logopedieles

Logopedie is meer dan de natte T, de logge L, de schraap-G, de fluit-S en de Gooise R. In de rubriek Bij de Les maakt Boudewijn Otten kennis met lichaamsechodansen, oberservatiespiegels, resonantietwijfel en therapeutenvertrouwen 

Frederieke danst een vreemde dans. Met de palm van haar rechterhand duwt ze tegen de buik van haar danspartner, die met haar rechterhandpalm Frederiekes buik van zich af drukt. Hun ineengestrengelde linkerhanden houden ze boven hun hoofd. Frederieke stapt met haar rechtervoet naar voren, de partner wijkt naar achteren. Ze roept. ‘Oh-ohooooh!’ Dan stapt de partner naar voren. ‘Oh-oh-ooooh!’, echoot ze. Frederieke stapt nu links uit. ‘Ee-ee-eeeeh!’ De wijkende partner pareert. ‘Ee-ee-eeeeh!’ Zo walsen de twee voort. ‘Ah-ah-aaaah!’, ‘Ah-ah-aaaah!’ ‘Ee-oh-aaaah!’ ‘Ee-ohaaaah!’ 

Het is geen dans. Frederieke helpt de cliënt, want dat blijkt de danspartner te zijn, om ontspannen via de buik te ademen. Gerdien houdt de gebeurtenissen nauwgezet in de gaten via een raam waar je maar van één kant doorheen kunt kijken, een zogeheten observatiespiegel. Het skillslab van Logopedie, op de tweede verdieping van het Wiebengacomplex, telt negen van zulke observatiekamers. Toekijkende studenten horen met een koptelefoon wat er binnen wordt gezegd, gezongen en geschreeuwd. Twee kamers van Frederieke verwijderd vraagt Klaske een man van middelbare leeftijd de oren van het hoofd. Dan mag hij een stukje voorlezen uit het kinderboek Otje. Als hij een paar alinea’s ver is, sluipt Klaske achter hem langs, houdt twee papiertjes bij z’n oren en verfrommelt ze. De man gaat harder praten. ‘Prima’, zegt docent Inge Wijkamp, ‘ze vertelde duidelijk wat ze ging doen. De cliënt schrok helemaal niet toen ze die papiertjes verkreukelde en hij las goed door.’ 

Klaske, Gerdien en Frederieke zijn drie van de zestien tweedejaars die op 13 maart een vuurdoop ondergaan. Voor het eerst zijn ze een echte logopediepraktijk met echte cliënten, nou ja: echte vrijwilligers. Het zijn vooral eerstejaars Logopedie, die voor hun opleiding leren voelen hoe het is om door een logopedist te worden behandeld. Catharina probeert te doorgronden welke problemen haar Duitse cliënt heeft met de articulatie van Nederlandse woorden. Ze glipt even naar buiten. ‘Weet iemand hoe je iemand met te veel resonantie moet behandelen?’ ‘Te veel resonantie?’, zegt Nathalie, ‘dat kan toch niet?’ ‘Dat dacht ik ook, maar het stond wel in het verslag van de vorige behandelaar.’ 

Op een groot scherm verschijnt de man in Klaskes ruimte. Hij zingt de klinker a. Zij stem begint laag en eindigt hoog. Ergens halverwege, vlak voordat hij de hoogte in schiet, stokt zijn stem. ‘Een stembreuk’, constateert Klaske, ‘dat klinkt erger dan het is, hoor. Dat hebben veel mensen. Met een beetje oefening hebt u dat zo afgeleerd.’ Linda haalt een dvd’tje uit het opname-apparaat. De studenten nemen veel behandelingen op. ‘Jezelf op video zien, daar leer je zo veel van.’ 

‘Zo, dit was de eerste keer dat jullie volle bak hebben gedraaid’, zegt Inge Wijkamp. ‘Nou, hoe was het?’ Super, klinkt het uit wel tien kelen. ‘Goed georganiseerd.’ ‘We hebben iedereen behandeld.’ ‘Mijn cliënt kwam niet opdagen’, sipt Nathalie. ‘Precies zoals het in het echt is’, reageert Inge. Hannah had het moeilijk, zegt ze. ‘Mijn cliënt is al langer in behandeling, maar daar had ik geen verslag van. Ik heb dus ook geen behandelplan kunnen maken. Ik wilde ook geen nieuwe anamnese doen, want dat staat zo onprofessioneel. Ik moest improviseren en daar houd ik niet zo van. Ik deed de behandeling en het onderzoek eigenlijk tegelijkertijd.’ Inge: ‘Uitstekend! Zulke dingen gebeuren nu eenmaal. Je zegt dat je geen plan had, maar stiekem had je dat toch eigenlijk wel.’ Ze wijst naar Hannah’s hoofd. ‘In je koppie had je dat plan. Ik heb de hele tijd een beetje rondgeluisterd. Ik ben zeer tevreden: ik zie gewoon dat jullie vertrouwen op jullie vaardigheden als therapeut. Martina!!!!’ Martina veert op. ‘Ja, ik heb me sterker opgesteld, de cliënt weinig laten merken van mijn twijfels. Je had gelijk, dat komt veel beter over. En als ik eerlijk ben: het gaf me ook een heel goed gevoel.’ ‘Jij gedroeg je echt als therapeut’, zegt observator Margreet. ‘Echt veel beter dan in de vorige oefensessie.’ Al doende leert de logopedist. Inge: ‘Meiden, jullie gedragen jullie als therapeuten. Allemaal. De vaardigheden zijn er, het vertrouwen is er. Nu komt het aan op oefenen. Vlieguren maken.’ 

Boudewijn Otten 

Foto: Pepijn van den Broeke