Zaterdag 18 april
Om 2 uur hebben we afgesproken bij de voor ons welbekende rotonde in Leeuwarden om vanaf daaruit te vertrekken naar Utrecht. Amanda's vriendje Willem en vader Bert brengen ons, wij zitten vol verwachting en een beetje zenuwachtig achterin. Na een gezellige rit die zomaar voorbij ging zijn we aangekomen bij het muziektheater in Utrecht. Van hieruit zou binnen een kwartiertje de bus vertrekken richting Val Thorens, de bestemming van onze reis waarvan we op het laatste moment toch nog even opgezocht hebben waar dat nu eigenlijk ligt. De busreis verliep in het begin wat chaotisch, een overstap, chagrijnige chauffeurs en mensen die dezelfde tas hebben. Ook al duurde het 5 uur om Nederland überhaupt uit te komen, we hadden een mooi plekje in de bus bemachtigd en er waren zoveel stoelen vrij dat Amanda ze die nacht allemaal maar even heeft uitgeprobeerd.
Zondag 19 april
Om half 7 werden we door onze jolige buschaufeurs gewekt met “begin de dag met een dansje”, Dit dansje hebben we niet gedaan maar wel verscheen er direct een lach op onze gezichten toen we de gordijnen open deden. Bergen! Ja, ja en op de toppen sneeuw, wauw wat een uitzicht. Nog een klein uurtje genieten van het uitzicht en rustig wakker worden. Daarna werden we de bus uitgebonjourd en begon een lange dag waarbij we veel tijd hebben doorgebracht in de sporthal waar het bagagedepot was, 'ochtends eerst maar even gestart met koffie drinken en het ophalen van de skispullen. De Fransman van de Intersport keek Klaske verbaasd aan: “Ski's only? You don't need shoes?”. Oja die hebben we ook nodig, ach ja beginnersfoutje. Gelukkig was dit geen probleem en zo liepen we vijf minuten later de winkel uit met ski's, stokken en niet te vergeten skischoenen! Direct hebben we skilessen geregeld en de eerste zou dezelfde middag van start gaan om 1 uur. Ondanks ons korte nachtje, waren we zeker in voor een eerste skipoging. Van twee medereizigers kregen we het advies om wel een gogle op te zetten. Als beginnende skiër wil je toch een beetje relaxed over komen dus: “Ja natuurlijk, maar wat is dat eigenlijk?” Dit bleek een skibril te zijn *ping*, in het winkelcentrum hebben we daarom nog maar even een stoere bril voor Amanda gekocht. Om stipt 1 uur verscheen onze skileraar Remmi, een Fransman in het bezit van een dosis humor, een paar Nederlandse woordjes en vooral veel geduld. De eerste les hebben we leren stappen, remmen en heel voorzichtig bochtjes maken. Zelfs de kinderpiste voelt erg steil als je geen controle hebt over je skis. Na de eerste skiles zijn we met een omweg van een kilometer (bergop) weer terug gelopen, het was gelukkig tijd om het appartement op te zoeken. Twee tassen en skispullen de berg opslepen, maar des te voldaner het gevoel toen we ons appartement in kwamen. Vooraf waren de reacties op internet niet al te lovend over de luxe die het appartement moest bieden dus onze verwachtingen lagen niet hoog. Wij waren echter helemaal blij! Alles was schoon, ruim zat voor twee en er is zelfs een bad! Het uitzicht dat we hadden was nog een verrassing omdat het ondertussen mistig en donker was geworden. Na deze lange dag hebben we daarom lekker een pizzaatje de oven ingeschoven en zijn we nog kort naar de welkomstborrel geweest. Dit klinkt nogal officieel maar daar was niets van waar, après ski op en top. Toch leek het ons beter een paar uurtjes slaap mee te pakken en zijn we vroeg naar huis gegaan.
Maandag 20 april
Na heerlijk bijgeslapen te hebben werd het tijd om onze gordijnen open te trekken. De kamer was opeens helemaal verlicht en wat een uitzicht! Met de oogjes nog op half zeven en open mond stonden we naar buiten te kijken, dit hadden we niet verwacht! Bergen, pistes en een stukje gezelligheid van het dorp. Dit alles te bewonderen vanuit ons raam. Hierdoor kregen we direct kriebels om onze ski's weer aan te trekken en te oefenen, we zullen de rest van de klas vanmiddag eens laten zien wat we kunnen. Vol goede moed hebben we een paar afdalinkjes gedaan, slechts de kinderpiste en een korte baan lag binnen ons kunnen en ondanks een paar valpartijen (vooral door Klaske) zijn we heelhuids de les ingegaan. Tijdens de les merkten we dat er al een aantal mensen de moed hadden opgegeven, maar ook waren er een aantal nieuwelingen bijgekomen. Al met al een leuke groep enthousiaste Nederlanders die allemaal erg gemotiveerd waren om te leren skiën. De avond ervoor hadden we een aantal skiklasgenoten al beter leren kennen in de kroeg. Zij hoorden bij een groep van 55 studiegenoten die samen ook een weekje in Val Thorens vertoeven. De skiles verliep goed. Remmi heeft ons leren remmen en zijn woorden galmden aan het einde van de dag nog door ons hoofd: “If you cross your skis, you break your legs and you break my heart”. Aan het eind van de les zijn we afgepeigerd weer omhoog geklommen naar het appartement. Hier hebben we lekker gekookt, twee wijntjes gedronken en ons bed opgezocht. De rest van de avonden zijn we nog geplaagd door de jongens dat we zo veel slaap nodig hebben en na twee wijntjes niets meer kunnen.
Dinsdag 21 april
Iedere ochtend moet er voor het ontbijt eerst een tochtje naar de bakker gemaakt worden voor vers stokbrood. Omdat we vanwege het budget niet veel boodschappen in huis hebben gehaald en al onze broodjes met roomkaas aten, hebben we besloten vanaf vandaag goed te eten en Nutella in te slaan, jeej! Ook mag er vanaf vandaag suiker in de koffie en hebben we theezakjes aangeschaft. Toch wel fijn om wat in huis te hebben. Ook deze ochtend hebben we geoefend voor de les en tijdens de les ging het skiën super! Skileraar Remmi die op leeftijd is maar toch een patserige Fransman blijft laat zijn trucjes zien. Op één been skiën, achteruit, of in één of andere ingewikkelde houding het kan allemaal. We beginnen de technieken om bochtjes te maken goed onder de knie te krijgen en houden het tempo goed bij. Deze avond wordt het toch echt tijd om goed te après skiën en niet te lafjes! Omdat het de week voor de eindweek is, ook wel Dutchweek genoemd zijn een aantal kroegen dicht. Er wordt in meerdere kroegen verbouwd voor de laatste week. Gelukkig is de Le Monde, de plaatselijke stamkroeg voor Nederlanders, wel de hele week open en dit is bij deze ook onze stamkroeg in Val Thorens geworden. In de kroeg verkondigen wij luid onze ski-skills en vertellen we hoe goed we al bochtjes kunnen maken en dat we zeker de beste van de klas zijn. Omdat er voor de volgende dag geen les op het programma staat, en een aantal jongens wel eens willen zien hoe goed wij dan wel niet kunnen skiën, spreken we af om de volgende dag samen met hen een blauwe piste te nemen. Tuurlijk, geen probleem zeggen we nonchalant. Na nog een paar biertjes en een paar biertjes meer wordt het tijd om weer ons bed in te duiken.
Woensdag 22 april
Deze dag hebben we om 11 uur afgesproken om onze belofte die we gisteravond hebben gedaan waar te maken. “Beste van de klas” “Blauwe piste gaat zeker lukken” En nog een aantal hoogdravende uitspraken die we gisteravond uitgesproken hebben. We hebben afgesproken met een aantal jongens van de groep en als we aankomen merken we dat we de enige beginners zijn, maar we houden het hoofd koel. Op het moment dat we naar de eerste skilift skiën gaat het al mis, Klaske sjeest de hele groep voorbij en laat alle technieken varen. Remmen lukt niet, bochtjes maken is ook geen optie dan maar vallen. Maar hoe? Wat is de beste techniek om te vallen? Genoeg tijd om erover na te denken en gelukkig is de sneeuw zacht, Amanda komt niet meer bij van het lachen en de jongens proberen met goed bedoelde opmerkingen de boel weer een beetje op te peppen. Tijd om de berg op te gaan, twee skiliften zorgen ervoor dat de beentjes weer beginnen te trillen, dit is toch wel erg hoog. Maar het uitzicht is prachtig en natuurlijk gaan we dit varkentje even wassen. De afdaling begint goed, als remmen niet lukt gewoon een berg op skiën en dan stop je vanzelf. Op een gegeven moment merken ook de jongens dat ons niveau net iets lager ligt dan dat van hen en besluiten ze even een andere piste te nemen. Wij hebben geen keus en maken de blauwe piste af die alleen maar steiler lijkt te worden. Amanda roetsjt zo naar beneden, bochtje hier, bochtje daar. Klaske heeft het iets moeilijker en na een tijdje ploeteren, vallen en opstaan besluit ze om glijdend naar beneden te gaan. Ski’s en stokken onder de arm en glijden maar, lekker veilig. Net als ze zit klinkt er een stem: “Gaat het goed?” Daar zijn de jongens weer, helaas is door de grond zakken niet mogelijk. In Klaske’s hoofd hebben zich al duizend verschillende beenbreekscènes van Amanda afgespeeld, deze piste kun je niet overleven na drie skilessen. Toch zit Amanda rustig beneden te wachten in de zon terwijl Klaske de piste zittend afmaakt. Na deze overwinning gaan we naar de 360 bar die midden tussen de piste’s staat, heerlijk in een ligstoeltje bijkomen. De rest van de dag besluiten we alleen nog maar ontspannen dingen te doen: Zwembad, sauna, jacuzzi, uit eten en eindigen in onze ‘stamkroeg’.
Donderdag 23 april
Onze dag begint ietwat chagrijnig, toch een biertje te veel gehad gister of was het een shotje? In ieder geval na het ontbijt tijd om terug in bed te duiken en er pas voor de skiles uitkomen. De drank lijkt ook onze skikunsten aangetast te hebben en dit in combinatie met de papsneeuw die ontstaan is door de warmere dagen zorgt ervoor dat de les niet echt soepel verloopt. We hebben geen zin om vandaag meer te skiën dan de les. Ook hebben we hier weinig tijd voor, om 5 uur start een barbecue waar we ons voor opgegeven. Deze blijkt iets minder barbecue en iets meer voorgegaard vlees in bakken te zijn met daarbij een droge hamburger van de grill. Toch iets te weinig voor de prijs die we ervoor betaald hebben maar na de barbecue worden we wel uitgenodigd om bij de groep jongens een wijntje te komen drinken. Dit slaan we niet af. De hele week hebben ze ons in geuren en kleuren verteld wat er allemaal wel niet mis is aan hun appartementen, dus dit willen we graag van dichtbij bewonderen. Eenmaal binnen zien wij weinig nadelen en veel dingen die wij niet hebben zoals een barretje, vriezer, spiegel en een schilderij. Het is goed te merken dat we in een jongensgroep beland zijn, alle standaard onderwerpen komen voorbij: auto’s, voetbal, vrouwen, wie het meeste bier kan drinken en alle slechte moppen uit hun repertoire. Voor de vorm even ééntje: “Wist je dat de Joden in de tweede wereld oorlog niet meegevochten hebben? Tja ze waren op kamp.” Toch een gezellige avond en om 9 uur is het tijd om naar de kroeg te gaan, het happy hour staat op het punt te beginnen. Weer een gezellige avond en na de afgelopen ochtend hebben we het goede voornemen om deze avond rustig aan te doen, dit is met veel pijn en moeite gelukt en voor 12 uur liggen we in bed.
Vrijdag 24 april
De laatste skidag, vol goede moed de skispullen weer op de schouders en voor de les nog even goed oefenen. De groene piste die we nu helemaal onder de knie hebben voor het maken van wat actiefoto’s en daarna de blauwe piste die we tegenwoordig ook aan kunnen. Voordat de les begint zijn we helemaal los geskied en hebben we zin om op excursie te gaan zoals Remmi het zegt. Na een lange tocht in de skilift staan we verkleumd bovenop de berg. De skiles gaat bij ons helemaal goed en het lukt ons om in de ‘slang’ (rij mensen die naar beneden gaat) te blijven en netjes mee te bochten. Alleen één skiklasgenootje blijft steeds achter en valt keer op keer waardoor de laatste les voor ons vooral uit wachten bestond. Toch een mooie tocht gemaakt en na het bedanken van de skileraar voor de lessen zetten wij onze tocht voort naar de 360bar waar we een welverdiende warme chocolademelk met slagroom drinken. Om ons heen zien we vallende mensen, de sneeuw is echt slechter dan in het begin van de week. Voldaan en zonder gebroken ledematen zitten we uit te rusten. De skispullen brengen we terug, het appartement moet schoongemaakt worden en weer lekker pizza’s uit de oven. Het is onze laatste avond en daarom wordt er deze avond dan ook niet gedacht aan geld of aan hoe laat we de volgende ochtend op moeten staan, dit zorgt voor een gezellige avond.
Zaterdag 25 april
Voordat de wekker gaat zijn we allebei zeker al 5 keer wakker geworden, vertrekstress zullen we het maar noemen. Voor tien uur het appartement uit, schoongemaakt en wel. Als we onze sleutels ingeleverd hebben, is het tijd om de volgende uitdaging aan te gaan. Samen met een aantal jongens gaan we de berg af sleeën, en niet zomaar een berg: steil naar beneden, rotsen en ravijn aan de zijkant en niet te vergeten heel veel bochten. Dit zorgde voor een geweldig snelle afdaling met hilarische momenten en een koude kont. Wij hebben gewonnen van de jongens, en zijn wonderbaarlijk gezond beneden gekomen. We hebben besloten er een relaxed dagje van te maken en lunchen lekker op een terras waarna we weer het zwembad en sauna induiken. Helemaal ontspannen zijn we klaar om de bus in te gaan. Op het moment dat we onze borg op willen halen, krijgen we te horen dat er ingebroken is bij de reisorganisatie, er een reisleider in elkaar geslagen is en alle borg gestolen is. De borg zal op onze rekening gestort worden en we kunnen naar de bussen. Tijd om afscheid te nemen van een superleuk dorpje, heerlijke sneeuw, geweldige ervaringen, leuke kroegjes en last but not least de mensen die we hebben leren kennen. Een beetje beteuterd zitten we in de bus. Na een koude maar snelle reis komen we zondagochtend in Utrecht aan en verloopt onze terugreis naar Friesland soepel. Moe maar voldaan zijn we weer thuis. Het was geweldig, geen ongelukken, veel gezellige mensen leren kennen, skiën is super en we gaan zeker weer!
