Butje

Vanochtend stond de eerste bijeenkomst van de cursus academische schrijfvaardigheid op het programma. Gisteravond rond een uur of twaalf kreeg ik de heldere ingeving nog even de brief door te kijken omdat ik misschien wel iets mee moet nemen. De brief leek onvindbaar. Maar na grondig speurwerk toch bleek de brief wel vindbaar. "Neem ter voorbereiding twee a drie a4tjes zelfgeschreven tekst mee" Paniek alom. Ik schrijf nooit zoiets langs is mijn eerste gedachte.

Wellicht dat er toch iets geschikts te vinden is, nu nog iets schrijven is geen optie. Recent heb ik een tentamen afasiologie a 20 kantjes geschreven. Maar ik heb het in mijn hoofd al naar het mapje ongeschikt verplaatst. Start ondertussen de computer op en scroll door de blogs. Niets is lang genoeg. Weer een ingeving. Ik heb voor het blaadje van Unitas wat geschreven. Als ik het word-document open blijkt het al anderhalf a4tje te zijn. Kijk daar kan ik wat mee. In drievoud uitprinten en meenemen, dat wordt een half uurtje eerder opstaan.

Tijdens de cursus staat het zweet in mijn handen. Wat zouden de andere deelnemers hebben meegenomen. Bij het voorstelrondje wordt er gesproken over masterscripties, essays en papers. De naam van de cursus deed natuurlijk al zoiets vermoeden. Ik vertel dat ik een zelfgeschreven stuk heb meegenomen zonder academisch tintje. Lachend als een boer met kiespijn voel ik me het butje van het HBO. Iedereen kijkt me wat vragend aan. De docent zegt dat het voor deze keer geen probleem is. Maar dat ik de volgende keer wel iets moet schrijven met een theoretische achtergrond waarin duidelijk structuur aan te brengen is. Ik knik ja en amen. De volgende keer zal ik ze eens laten zien wat ik kan!

Do you know Flo?

Sinds dik een jaar lees ik de dagelijkse stripjes van Flo. Flo is in het echte leven Floor en tekent stripjes over alledaagse situaties waarin hij terecht komt. De naam van mijn blog is afgeleid van de titel van zijn eerste bundel stripjes. Omdat ik met mijn dagelijkse beslommeringen momenteel niet zo veel tijd en energie heb om te schrijven krijgen jullie vandaag een stripje van Flo.

Klik op de strip voor een grotere versie, meer stripjes zijn te vinden op doyouknowflo.nl

Optimist!

r.i.p.

M’n telefoon is dood. Gevallen en niet meer aangegaan. Bij een poging tot aanzetten gaat de trilfunctie nog kort aan, als een laatste levensschok, verder is er geen piepje of lichtje uit te krijgen. Na een dag rouw wordt het tijd om naar de telefoondokter te gaan. Bij het binnenlopen van de winkel word ik direct doorverwezen naar Sjaak, de reparateur. Of mijn telefoon wel eens gevallen is, vraagt hij. In mijn hoofd spelen alle valpartijen van mijn telefoon zich nog eens af. Op het station bij het stuntelen met m’n fiets in de regen, vanuit m’n hoogslaper, bij een poging tot het stoppen van de telefoon in m’n jaszak en ga zo maar door. ‘Ja’ is dan ook mijn antwoord, wat ben ik eerlijk. Ik heb deze telefoon bijna twee jaar, dus dat is niet zo verwonderlijk vind ik zelf. Sjaak gaat kijken of de telefoon nog te repareren valt. Ik sla een kruisje. ‘De accu doet het.’ Yes, dat is een lichtpuntje. Nu mag mijn telefoon aan één van de drie computers van Sjaak. ‘Staan er belangrijke dingen op je telefoon?’ Jaa! Schreeuwen mijn gedachten. M’n telefoon staat vol leuke smsjes, m’n verlanglijstje, to-do-list en telefoonnummers die ik niet wil missen. ‘Nee’ zeg ik ‘geen dingen die van levensbelang zijn.’ Sjaak doet zijn best, maar ook deze laatste poging tot repareren mocht niet baten. Officieel overleden.