r.i.p.

M’n telefoon is dood. Gevallen en niet meer aangegaan. Bij een poging tot aanzetten gaat de trilfunctie nog kort aan, als een laatste levensschok, verder is er geen piepje of lichtje uit te krijgen. Na een dag rouw wordt het tijd om naar de telefoondokter te gaan. Bij het binnenlopen van de winkel word ik direct doorverwezen naar Sjaak, de reparateur. Of mijn telefoon wel eens gevallen is, vraagt hij. In mijn hoofd spelen alle valpartijen van mijn telefoon zich nog eens af. Op het station bij het stuntelen met m’n fiets in de regen, vanuit m’n hoogslaper, bij een poging tot het stoppen van de telefoon in m’n jaszak en ga zo maar door. ‘Ja’ is dan ook mijn antwoord, wat ben ik eerlijk. Ik heb deze telefoon bijna twee jaar, dus dat is niet zo verwonderlijk vind ik zelf. Sjaak gaat kijken of de telefoon nog te repareren valt. Ik sla een kruisje. ‘De accu doet het.’ Yes, dat is een lichtpuntje. Nu mag mijn telefoon aan één van de drie computers van Sjaak. ‘Staan er belangrijke dingen op je telefoon?’ Jaa! Schreeuwen mijn gedachten. M’n telefoon staat vol leuke smsjes, m’n verlanglijstje, to-do-list en telefoonnummers die ik niet wil missen. ‘Nee’ zeg ik ‘geen dingen die van levensbelang zijn.’ Sjaak doet zijn best, maar ook deze laatste poging tot repareren mocht niet baten. Officieel overleden.