Voor de leeuwen

Na tien weken lang een cursus Nederlands ondersteund met Gebaren (NmG) gevolgd te hebben, zou je verwachten dat ik dit op één of andere manier toe zou kunnen passen. Alweer ben ik druk aan het werk in de Brixx. Er komt een slechthorend/doof stel binnen. De vrouw gaat fanatiek op zoek naar het voor haar perfecte tasje. De man wil mij wat vragen. Hij wijst naar zijn riem. "ja zeg ik, we hebben riemen" Ondertussen loop ik al richting de riemen. "Nee" zegt de man, en wijst weer naar zijn eigen riem. "Ja, witte riemen hebben we ook" antwoord ik. Pas 3 misverstanden later begint er een lichtje te branden, de man wil helemaal geen riem, hij wil een gaatje in zijn eigen riem erbij. Ja, dat kan ik voor u doen en nee, dat kost niets. Waarom gebaar ik niets? vraag ik me af. "Één of twee gaatjes?" vraag ik. Terwijl ik de gaatjes in de riem prik, denk ik bij mezelf dat ik dit toch wel iets beter aan had kunnen pakken. Rustig blijven, duidelijk praten zodat de man mijn mond kan zien en gebruik maken van gebaren. Allemaal niet toegepast. Wat zou het gebaar voor tasje zijn? en dat voor riem? Denk ik bij mezelf. De gaatjes zijn klaar, ik geef de riem aan de man en maak het gebaar voor alsjeblieft. Hé hé dat is gelukt, toch nog een gebaar gebruikt. De man glimlacht, en zegt/gebaart top!

alarm!

Het winkelalarm gaat af. Het is net alsof een vrachtwagen achteruit de winkel in rijdt. De schuldige mevrouw staat verbaasd naar het tasje te kijken dat ze in haar handen heeft. 'Rustig maar mevrouw' roep ik naar voren 'hij piept al als u binnen een straal van 2 meter bent met een product'. Dit is de dagelijkse gang van zaken. Een akelig schelle piep, waarbij gehoorbeschadiging oplopen geen uitzondering is. De oorzaak hiervan kan zijn: een product uit een andere winkel, iemand die te dicht in de buurt staat met een tas of gewoon helemaal niets. Dat het winkelalarm afgaat omdat er iets gestolen wordt heb ik in mijn meer dan twee jaar durende carriere als tassenverkoopster nog niet meegemaakt. Dieven zorgen er namelijk wel voor dat ze niet piepen. Ze nemen een schaar mee of een koeltas en dat tasje meepikken is zo gepiept. Als het winkelalarm afgaat, ga ik er dan ook direct vanuit dat het een goudeerlijk persoon betreft. De reacties van mensen op het alarm zijn te verdelen in vier categorieen: nonchalant 'ow goh, was ik dat?', verontschuldigen 'dat was ik, sorry hoor', schrik/verbazing 'help! hij hij piept' of negeren. Vooral deze laatste categorie verbaasd mij dan weer, hoe kun je in vredesnaam bij een piep van 90 dB zonder blikken of blozen naar binnen of naar buiten lopen. Misschien dat deze categorie personen toch verdacht is?

Boemannen

Er wordt mij gevraagd of ik het niet erg vind om nog eventjes te wachten, de collega logopediste is nog bezig met een behandeling. Nee, natuurlijk niet ík heb alle tijd. Sowieso stond ik al veel te vroeg voor de praktijk en na twintig minuten wachten in de kou is wachten in de warmte heerlijk. Rustig kijk ik om me heen in een kleurrijke wachtkamer. Waarom ben ik toch zo rustig? vraag ik me af. Bij een sollicitatie is het de bedoeling om zenuwachtig te zijn. De logopedistes stellen zich aan me voor. Dit gedeelte hadden we kunnen overslaan, de namen kende ik al van de site en zij wisten al wie ik was door de brief, maar het hoort erbij. Er wordt een kopje thee in m'n handen gedrukt en ik mag plaats nemen in de behandelkamer. Ook deze hangt vol met kindertekeningen en vrolijke posters. Twee van de drie logopedistes zijn ondertussen aangeschoven voor hun lunch, de derde komt zo wordt me vertelt. Een minuutje later komt ze binnen stormen. Ze verontschuldigt zich voor het feit dat ik moest wachten en voor het feit dat ze haar stem kwijt is. 'Stress slaat altijd direct op mijn stem'. Nu weet ik waarom ik zo rustig ben, de sollicitatiecommissie bestaat niet uit een stel boemannen die de moeilijkste vragen hebben voorbereid om mij mee te kwellen. Nee, het zijn logopedistes die een leuke stagiaire zoeken.

Wish me luck!

Sleepless

Ik wil heel hard fietsen, lekker alle energie eruit gooien. Ik zit opeens vol briljante ideeën die genoteerd moeten worden. Er is nog zo veel te doen, waarom niet nu? Ik lig wakker en ben opeens weer vol energie. Alle gebeurtenissen van de afgelopen dag flitsen voorbij. Discussies herhalen zich en steeds verzin ik een betere manier om mijn gedachten te formuleren. Ik moet dit opschrijven, denk ik bij mezelf. Nu weet ik hoe alles zit en morgen niet meer. Het is ondertussen half drie en de wekker gaat om kwart over zeven. Toch klaarwakker. Mijn hersenen draaien overuren en mijn lichaam wil meedoen. Waarom strijk ik niet nu dat bloesje, morgen heb ik er geen zin in. Of zal ik dat verslag nog afmaken, nu ik toch inspiratie heb. Oh een blog schrijven dat moet ik doen. Dit is geen writersblock, dit is een writersexplosion. Nu begrijp ik waarom schrijvers vaak nachts aan hun boeken werken. Na weer een blik op de klok geworpen te hebben, dwing ik mezelf te stoppen met denken. Snel typ ik nog een korte aantekening in mijn telefoon, doe mijn ogen dicht en probeer aan niks te denken. Het lukt.

Rommel

Wij (de bewoners van de landstraat) vinden ons huis heel netjes. Het enige wat ons stoort is de schimmel in de douche en de Chinese schoonmaakster waar niet mee te communiceren valt. Allebei niet iets om je druk over te maken. Onze huisbaas maakt zich echter wel druk. Er ligt veel te veel oud papier en er staat een fiets in de gang. Mijn racefiets staat in de gang om mooi te blijven. Buiten is het nat en koud, daar hou ik niet van, en mijn mooi opgepoetste fietsje ook niet. Mijn huisgenootjes vinden het prima, maar mijn huisbaas niet. Dus wordt er bij één van haar inspecties hard op mijn deur geklopt. "Als die fiets daar de volgende keer nog steeds staat, dan zet ik hem buiten" luidt het dreigement. Nou, nou, nou! Mijn mooie fietsje zomaar zonder slot buiten zetten, dat is niet aardig. Natuurlijk wil ik mijn fiets weghalen, maar mag het op een iets minder dwingende manier? Ook over onze voorraad oud papier is ze niet te spreken. "Normaal is het hier zo netjes, maar nu ben ik erg teleurgesteld" is haar uitspraak over onze gang. Ik ga me bijna, maar dan ook bijna schuldig voelen over de vier doosjes oud papier die er staan. O nee toch niet, ik woon namelijk in het netste studentenhuis van Groningen.

Verbouwing

1 oktober was dè dag binnen mijn vriendenkring om een nieuw huis te betrekken. Niet alleen te betrekken, maar ook fiks te verbouwen. Dit betekent dat ook ik de handjes weer eens heb laten wapperen. De afgelopen dagen heb ik besteed in de Hornbach, IKEA en natuurlijk de nieuwe stulpjes van Helen en Amanda. Het uitroeien van klimopplanten die onder dakpannen doorgroeien, het verwijderen van 6 lagen behang of het leggen van een laminaatvloer. Ik draai er mijn hand niet voor om. Dingen die minder aan mij besteed zijn, zijn bijvoorbeeld het waterpas maken van een plafond (huh?) en het omgaan met een decoupeerzaag (iek!). Toch zorgt het voor veel gezelligheid, kopjes koffie, patatjes tussendoor, een verwoeste manicure en niet te vergeten een heerlijke nachtrust.

Haast

Sleutels, geld, telefoon...heb ik alles? Ja, oké wegwezen! Halverwege de gang besef ik dat ik niet alles heb en maak weer rechtsomkeer, het o zo belangrijke boek dat ik vandaag zeker nodig zal hebben moet ook mee. Huppakee in de tas. Nu snel op de fiets, te laat komen is geen optie. Op de fiets denk ik nog eens rustig na over de dingen die ik vandaag nodig heb en ja hoor m'n uitrusting is nog niet compleet. Voicerecorder vergeten, essentieel bij het geven van logopediebehandelingen. Keren dan maar. Als ik het huis binnenstap, kijkt m'n huisgenootje me grijnzend aan. Ze is ondertussen gewend aan mijn 'Ik-kom-nog-drie-keer-terug-voor-ik-echt-weg-ben-ritueel'. Maar het maakt niet uit, ik stap om stipt half 9 het lokaal binnen. Missie geslaagd.

Bloggen

Wow! Het is alweer vier maanden geleden dat ik op mijn blog heb geschreven. Maar nog steeds vragen mensen mij waarom ik niet weer eens begin. Of ze het over een jaar nog zullen vragen, zal ik niet weten, ik ga namelijk weer beginnen. Met frisse moed, minstens drie keer per week. Herriner me daar maar aan over een half jaar.

Ook zonder bloggen raak ik het toetsenbord genoeg aan. Momenteel ben ik druk bezig met de ideale sollicitatiebrief, dit na urenlang zwoegen op het ideale CV. Wie wist dat het zoveel tijd zou kunnen kosten. Maar perfectionisme is niet altijd een slechte eigenschap en m'n CV is een plaatje. Hij kan zo ingelijst aan de muur. Weer verder met de brieven. Terwijl ik de feedback doorneem die ik van geliefden krijg, rijzen er alleen maar meer vragen. Schrijf je opleidingen met een hoofdletter? Moet ik beslist de officiële opmaak aanhouden? Hoe leg ik uit wat blackboard is en een specialisatiestage? Waarom ben ik eigenlijk geschikt? Hoe spring ik eruit tussen de andere brieven? M'n concurentie oftewel studiegnootjes zal ik het niet vragen. Liever wat langer zwoegen en zweten. Op naar de ideale brief.