Butje

Vanochtend stond de eerste bijeenkomst van de cursus academische schrijfvaardigheid op het programma. Gisteravond rond een uur of twaalf kreeg ik de heldere ingeving nog even de brief door te kijken omdat ik misschien wel iets mee moet nemen. De brief leek onvindbaar. Maar na grondig speurwerk toch bleek de brief wel vindbaar. "Neem ter voorbereiding twee a drie a4tjes zelfgeschreven tekst mee" Paniek alom. Ik schrijf nooit zoiets langs is mijn eerste gedachte.

Wellicht dat er toch iets geschikts te vinden is, nu nog iets schrijven is geen optie. Recent heb ik een tentamen afasiologie a 20 kantjes geschreven. Maar ik heb het in mijn hoofd al naar het mapje ongeschikt verplaatst. Start ondertussen de computer op en scroll door de blogs. Niets is lang genoeg. Weer een ingeving. Ik heb voor het blaadje van Unitas wat geschreven. Als ik het word-document open blijkt het al anderhalf a4tje te zijn. Kijk daar kan ik wat mee. In drievoud uitprinten en meenemen, dat wordt een half uurtje eerder opstaan.

Tijdens de cursus staat het zweet in mijn handen. Wat zouden de andere deelnemers hebben meegenomen. Bij het voorstelrondje wordt er gesproken over masterscripties, essays en papers. De naam van de cursus deed natuurlijk al zoiets vermoeden. Ik vertel dat ik een zelfgeschreven stuk heb meegenomen zonder academisch tintje. Lachend als een boer met kiespijn voel ik me het butje van het HBO. Iedereen kijkt me wat vragend aan. De docent zegt dat het voor deze keer geen probleem is. Maar dat ik de volgende keer wel iets moet schrijven met een theoretische achtergrond waarin duidelijk structuur aan te brengen is. Ik knik ja en amen. De volgende keer zal ik ze eens laten zien wat ik kan!