Boemannen

Er wordt mij gevraagd of ik het niet erg vind om nog eventjes te wachten, de collega logopediste is nog bezig met een behandeling. Nee, natuurlijk niet ík heb alle tijd. Sowieso stond ik al veel te vroeg voor de praktijk en na twintig minuten wachten in de kou is wachten in de warmte heerlijk. Rustig kijk ik om me heen in een kleurrijke wachtkamer. Waarom ben ik toch zo rustig? vraag ik me af. Bij een sollicitatie is het de bedoeling om zenuwachtig te zijn. De logopedistes stellen zich aan me voor. Dit gedeelte hadden we kunnen overslaan, de namen kende ik al van de site en zij wisten al wie ik was door de brief, maar het hoort erbij. Er wordt een kopje thee in m'n handen gedrukt en ik mag plaats nemen in de behandelkamer. Ook deze hangt vol met kindertekeningen en vrolijke posters. Twee van de drie logopedistes zijn ondertussen aangeschoven voor hun lunch, de derde komt zo wordt me vertelt. Een minuutje later komt ze binnen stormen. Ze verontschuldigt zich voor het feit dat ik moest wachten en voor het feit dat ze haar stem kwijt is. 'Stress slaat altijd direct op mijn stem'. Nu weet ik waarom ik zo rustig ben, de sollicitatiecommissie bestaat niet uit een stel boemannen die de moeilijkste vragen hebben voorbereid om mij mee te kwellen. Nee, het zijn logopedistes die een leuke stagiaire zoeken.