China

In een benarde houding zit ik op een knalrode collegebank. Netjes is er tussen alle mensen een plekje vrijgelaten om afkijken te voorkomen. De docent galmt de procedure door de microfoon. Bij mezelf denk ik: ‘Hmm de laatste keer dat ik die stem hoor’. In ieder geval dat is de bedoeling, er moet een statistiektentamen afgelegd worden en ook de docent wil dat we dit in één keer goed doen. Als ik bezig ben met de vragen en zie dat er zoals verwacht vragen uit het oefententamen in zitten kijk ik naar mijn buurvrouw. We hadden deze vraag gister nog besproken dus zij weet vast het goede antwoord. Maar je kunt een speld horen vallen en de docent marcheert tussen de rijen door, contact is geen optie. Ik denk aan Helen; in China gaat dit heel anders, daar willen ze net zoals hier dat je de toetsen haalt, maar net iets liever. Je huiswerk opgaven op tafel, het boek doorbladeren om daar het antwoord op te zoeken of even overleggen met de buurman of die het goede antwoord wel weet. Ik kijk weer op mijn blad, tja nog steeds geen idee wat het goede antwoord is. Was ik maar in China.